Home » recensies » Mahler jaar 2011: geen enkele complete cyclus laat niets te wensen over, maar Inbal gooit toch hoge ogen

Mahler jaar 2011: geen enkele complete cyclus laat niets te wensen over, maar Inbal gooit toch hoge ogen

Mahler - Symphonies 1-10 & Das Lied Von Der Erde

door Henne Cats op 2 augustus 2011

in recensies

2011 is een Mahler jaar: 100 jaar geleden overleed Gustav Mahler, een van de belangrijkste componisten van zijn tijd. Reden om de Mahler-interpretaties van Eliahu Inbal opnieuw te beluisteren, vooral ook omdat hij in Amsterdam bij de Mahlercyclus, met groot succes, de 10de symfonie voor zijn rekening heeft genomen.

Ik ken geen enkele complete Mahlercyclus op plaat of CD die volledig bevredigend is. Ook erkende grootheden als Haitink, Chailly, Solti, Abbado, Tilson Thomas, Rattle, Tennstedt om er maar een paar te noemen kennen sterkere en zwakkere momenten.

Het is dus niet verwonderlijk dat de Inbal serie ook niet helemaal bevredigd, maar hij komt een heel eind!
Wat wel bevredigd is de opnamekwaliteit: Denon heeft in de jaren tachtig van de vorige eeuw geweldig werk geleverd door met maar twee microfoons het geheel digitaal op te nemen: het klinkt nog steeds zeer overtuigend. Sommigen schijnen last te hebben van zogenaamde digitale kilte, maar op mijn Linn-instalatie is daar geen sprake van.

Ook heel bevredigend is de kwaliteit van het orkest. Hoewel het geen Concertgebouworkest is, maakt  het op mij een voortreffelijke indruk, hetgeen in de diverse solopassages goed te horen is.

Dan de interpretaties. Het best geslaagd zijn m.i. de symfonieën 1, 5, 6, 7, 9 en 10. Ook symfonie 8 en Das Lied von der Erde vind ik goed geslaagd.

Symfonie nr. 1
De 1ste symfonie wordt prachtig lyrisch gespeeld. Inbal weet het verhaal van der Titan, zoals de bijnaam ervan luidt heel goed weer te geven.

Symfonie nr. 2
De 2de valt daarna een beetje tegen. Hoe prachtig er ook gespeeld wordt door het orkest, er zit iets afstandelijks in. Het begin thema moet je bij de strot grijpen en dat gebeurt bij Inbal niet. Ook de solisten vind ik niet echt overtuigend. Er wordt mooi gespeeld en gezongen maar op de een of andere manier mis ik atmosfeer, passie, betrokkenheid.

Symfonie nr. 3
De 3de is dan weer veel beter. Het orkest speelt prachtig: de strijkers spelen m.n. in het laatste deel warm en expressief en spreiden bv. in het 1ste deel een groot kleurenpalet aan klanken uit. Ook het hout en koper getuigen van grote klasse. Inbal kiest voor langzame tempi vooral in deel 2 en 3, maar houdt wel grip op het geheel en houd de spanningsboog goed in de gaten.

Symfonie nr. 4
De 4de is voor mij een echte teleurstelling. Inbal doet goed zijn best en dat is juist het probleem. Hij laat m.i. de muziek niet voor zichzelf spreken. Het klinkt allemaal een beetje kunstmatig.

Symfonie nrs. 5, 6 en 7
De 5de, 6de en zeker de 7de, voor mij het hoogtepunt uit Inbal’s cyclus, zijn zeer geslaagd. Het adagietto uit de 5de wordt langzaam gespeeld maar blijft boeien en vervalt nergens in sentimentaliteit, de finale uit de 6de wordt met grote concentratie en veel tragiek gespeeld, de 7de is een groot schilderij van kleur en buitenissige ideeën die Mahler getoonzet heeft. Inbal is in staat om dit inderdaad als één groot geheel te zien.

Symfonie nr. 8
De 8ste is zondermeer goed maar haalt niet het niveau van de 7de.

Symfonie nrs. 9 en 10
Symfonie 9 en 10 krijgen weer een uitvoering waarbij deze geweldige werken tot hun recht komen.
Het adagio uit de 10 heeft Inbal twee keer opgenomen. Hoewel er maar 6 seconden tijdverschil tussen de duur van de twee opnames is, is er weldegelijk groot verschil op te merken. De laatste opname, 6 jaar na de eerste keer, maakt gebruik van de Kritische Gesamtausgabe, en klinkt veel meer coherent.

Das lied von der Erde
Ten slotte das Lied von der Erde. Peter Schreier wordt hierin alleen nog overtroffen door Fritz Wunderlich met Klemperer als dirigent. Jard van Nes zingt prachtig, maar het lijkt een beetje dat zij aan de buitenkant van de tekst en noten blijft. In der Abschied, het laatste lied, wil ik meegenomen worden en de pijn voelen en dat gebeurt te weinig naar mijn smaak.

Concluderend kan ik zeggen dat als geheel ik heb genoten van Inbal’s Mahler. Zoals gezegd er is geen enkele complete cyclus die niets te wensen over laat, Inbal gooit voor mij toch hoge ogen.

Mahler – Symphonies 1-10 & Das Lied Von Der Erde
Radio Sinfonie Orchester Frankfurt olv Eliahu Inbal
Brilliant Classics 92005

Bestel deze cd bij Klassiekshop Bestel deze titel bij Klassiekshop

Deel deze Blogpost met anderen:
  • Print
  • email
  • Facebook
  • Twitter
  • Google Bookmarks
  • Hyves
  • LinkedIn

geschreven door: Henne Cats

Henne heeft 44 artikelen geschreven.

reageren op dit bericht is niet meer mogelijk

vorig bericht:

volgend bericht: